تبلیغات
پیشرفت در صنعت فضایی - کهکشانها وستارگان
تاریخ : دوشنبه 19 تیر 1391
نویسنده : امین شمس
کیهان شامل میلیونها کهکشان و تریلیونها ستاره است. در شبی که

آسمان صاف است با چشم عادی و بدون هیچ وسیله ای بیش از دو

هزار ستاره را می توان شمرد. اما همه ی ستارگان درخشان که با

چشم قابل رویت هستن در یک زمان دیده نمی شوند . مشاهده ی

ستارگان در پهنه ی آسمان به جایی که از آنجا به آسمان می نگریم

ونیز نه موقعیت زمین در روی مدارش به دور خورشید و به

ساعتی که مشاهده انجام می شود بستگی دارد. از آن گذشته

ستارگانی نیز هستند که در بعضی از نقاط زمین هیچگاه قابل

مشاهده نیستند. مثلا ستاره ی قطبی که تقریبا بر فراز قطب شمال

زمین قرار دارد هرگز در نیمکره ی جنوبی قابل رویت نیستند.

تا آغاز قرن هفدهم انسان با چشمان غیر مسلح به آسمان می

نگریست. در سال .1608 پس از اختراع تلسکوپ تحول عظیمی

در علوم نجوم یا اخترشناسی پدید آمد. در سال 1610گالیله با

تلسکوپ به راه شیری نگاه کرد. راه شیری بدون تلسکوپ مثل یک

نوار نوری مه آلود و کم نور به نظر می رسد که در آسمان کشیده

شده است اما گالیله با تلسکوب دید که این نوار مه آلود از مجموعه

های وسیعی ستاره های بسیار کم نور تشکیل شده است. در همان

سال گالیله با تلسکوپ سیاره ی مشتری را دید و دید که چهار جسم

کوچکتر به دور آن سیاره می گردند. انها قمرهای مشتری بودند

همان طور که ماه قمر زمین است و همین موضوع نشان میداد که

در منظومه ی خورشیدی اجسام دیگری نیز وجود دارند که بدون

تلسکوپ دیده نمی شوند . بدین گونه از زمان گالیله معلوم شد که

جهان نه تنها از منظومه ی خورشیدی بلکه از میلیونها میلیون

ستاره تشکیل شده است.

امروزه با تلسکوپهای قوی توانستند از افزون بر 30 میلیارد ستاره

عکس برداری کنند و چنین تصور می رود که میلیاردها ستاره ی

دیگر وجود دارند که با قوی ترین تلسکوپها هم نمیتوان آنها را

مشاهده کرد. ستاره ها که آنها در گذشته {ثوابت} می نامیدند در

حقیقت هر یک خورشید عظیمی است که در فاصله ی دور در

آسمان می درخشند . این ستاره ها با فاصله های مساوی در فضا

پراکنده نشده اند. گروهی از آنها همچون نقطه هایی روشن و

جداجدا در آسمان می درخشند و گروهی دیگر به سبب دور بودن از

ما به نظر می آیند که چنان به هم نزدیکند که گویی به هم پیوسته

اند.

پروکسیما قنطورس که پس از خورشید نزدیکترین ستاره به ما است

تقریبا 4/4 سالطول می کشد تا نور فاصله ی پروکسیما قنطورس تا

زمین را طی کند. بنابرین وقتی که ما به ستاره ی پروکسیما

قنطورس نگاه می کنیم آن را با نوری می بینیم که 4/4 سال پیش

از آن رها شده است. پروکسیما قنطورس همیشه در ناحیه ی جنوب

آسمان نیمکره ی شمالی دیده می شود و بنابراین در نواحی شمالی

تر نیمکره ی شمالی زمین مردم نمی توانند آن را ببینند.


ستاره ی دیگری در نیم کره ی شمالی دیده می شود و در شب

درخشان ترین ستاره ی آسمان است ، {شعرای یمانی} نام دارد. این

ستاره 8/63 سال نوری با ما فاصله دارد و با وجود این یکی از

نزدیکترین ستارگان به زمین است. ستاره ی درخشان دیگری به

نام {سماک راح} 40 سال نوری با ما فاصله دارد.

برخی از ستاه ها به سبب دوری مسافت، نور چندان زیادی ندارند

و به صورت گروهها و توده های عظیمی از ابر در فضا حرکت

میکنند. این توده های عظیم ابر مانند را که هر یک از میلیاردها

ستاره تشکیل شده اند {کهکشانه} می گویند.

کهکشان راه شیری ، که خورشید ما نیز ستاره ای از مجموعه

ستاره های آن است،یکی از میلیونها کهکشانه ی عالم است که به

صورت خطی از نور ازسویی به سوی دیگر آسمان کشیده شده

است.

کهکشان راه شیری از منظومه های خورشیدی بسیاری ، نظیر

منظومه ی شمسی ما، تشکیل شده است. این بدان معناست کهکشان

راه شیری ما خارج از تصور است. عالم هستی شامل میلیارد ها

کهکشان نظیر کهکشان راه شیری است.

دانسمندان  علوم نجوم امروزه شکل، اندازه و ساختار کهکشان راه

شیری را به کمک تلسکوپهای بسیار قوی مورد مطالعه قرار داده

اند. این کهکشان شبیه به یک عدسی است مه قسمت مرکزی آن

ضخیم و لبه های آن نازک است و منظومه ی خورشیدی ما در کنار

لبه ی نازک آن قرار دارد. وقتی به آسمان می نگریم،در حقیقت به

مرکز راه شیری نگاه می کنیم. به همین علت است که به نظر می

رسد ستاره های  موجود در آن، در کنار یکدیگر قرار گرفته اند.

مطالعات نشان داده است که کهکشان راه شیری شکل مارپیچی

دارد. این کهکشان دارای صد و پنجاه میلیارد ستاره است.


آخرین مطالب
   
 
 
 
 

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس